سپیده

هفته ها در من ثانيه ي بيش نيستند
رخش وار مي تازند ،
مي گريزند
ومن كه خستگي از قد ام بلند تر شده است
بيش از پيش سرگرداني ام را
از پسِ اين رخش ها
خميازه كنان به راه مي افتم
***
دور دست ها را فانوسم قد نمي دهد

چند روزی می شود سر زمین دیگری را به تجربه نشسته ام . اینک استرالیا جنوبی- آدلاید . مکان خوبی است . خیلی بهتر از گرمای سوزنده بمبی و پونا . لااقل می توان اینجا آرام زیست . این روز ها هم که باید مسله مکتب ودانشگاه ام را سر وسامان دهم و کم کم خودم را با این مکان وفق دهم با آنکه هنوز خیلی غریبه ام اما می شود کمتر غریبگی را احساس کرد .

 بازهم مسله درس و دانشگاه  است که خیلی مرا نگران کرده است . مدتی در دانشگاه کابل اقتصاد خواندم و بعد هم در سرزمین " نهرو وگاندی " - هندوستان شهر پونا دانشجوی سال دوم رشته مدیریت بازرگانی بودم . اینک باز هم نمی دانم چه باید خواند و چه خواهم شد !!!!

 آنگاه که دست به نبشتن بردم  و دفتری تهیه کردم تا شاید  بتوان روی آن روزنگاری هایم را  نوشت . دفتر ام بازمان ومکان اش و هر روز با جاده ی از مواج پیرامونش سیر می کرد . تا انیکه روز توانستم آخرین برگ اش را نیز خط خطک کنم و اولین دفتری از روزنگاری هایم را تکمیل کردم وچند پاره ی به عنوان مقدمه اش نوشتم . 

***

ومن هر چه که باخود داشتم

در خط خط وهر سطر سطر خالی

این برگ های کاغذین دفتری بی نام خود

با واژه های سبز حک کردم

وشاید هر گلی از واژه های گرم احساسم

نسیمی بوده از پلک پگاه وصبح از پرواز رویایم

به ژرفای چو زرین صفحه های خاطراتم

که یخ می بست

برقاب چو سنگ اش .

تورا گر یک نفس هم می شود

باید شوم دیدار وبر گیرم

نقاب چهره ات را

که پوشانده ست سیمای چو مهتاب زمانم را

***

تو باور کن تو را من خواب می بینم

تو در هر پاره ی شعرم

به صد تصویر والهامی

وشاید هم تو در من یک ابر اسطوره ای از

عشق و ایمانی

نمی خواهم گسست جانی وسنگ دل

دامن گیر ما گردد

                  کویته خزان ۸۷